En wat gebeurde er met Wim?

Woensdag 17 november 2004

Resource Centre for People With Disabilities

De woensdag beginnen we met een bezoek aan het Resource Centre for People With Disabilities (RCPWD). Ik kruip achter op de brommer bij Mohammed en Eef volgt achter ons. Het RCPWD blijkt vlakbij mijn huis te liggen, aan de overkant van de straat.

We worden ontvangen door een blinde vrouw, aan haar leggen we uit dat we graag aan de gehandicapten les zouden willen geven. Ze leidt ons naar een kantoortje waar we kunnen spreken.

Eerst wordt ons gevraagd het gastenboek te tekenen en dat doen we met veel plezier. De vrouw legt ons uit dat het voor de meeste invaliden wel een probleem is om naar Nyohini te gaan, maar we krijgen van hen een lokaal ter beschikking om in het centrum zelf les te geven. Er wordt mij ook verteld dat de vrouw destijds een opleiding was geweigerd omdat ze blind is. Ze was gewoon niet welkom in de school, terwijl haar taalvaardigheid net veel intelligentie laat blijken. Ze spreekt de wens uit om ook aandacht aan de blinden te schenken.

In Ghana is er voorlopig maar één plaats waar blinden computerlessen kunnen krijgen en dat is in de hoofdstad Accra, helemaal in het zuiden. Er zijn door NCS plannen gemaakt om in Tamale een dergelijk project op poten te zetten. Begin december gaan Eef, Ruud en ik naar Accra om de computerlessen voor blinden te bezoeken en als alles goed gaat wordt waarschijnlijk Samiwu op stage gestuurd in de hoofdstad. Het is beter om dit door een Ghanees te laten doen aangezien er veel ervaring vereist is om blinden les te kunnen geven en we van mening zijn dat de kwaliteit niet verzekerd is als de les gegeven wordt door een aaneenschakeling van vrijwilligers die hier maar drie maanden verblijven.

De vrouw is ontzettend blij om dit te horen en wenst ons enorm veel geluk met het project. Sponsoring is echter welkom, dus als iemand een schenking kan doen (koptelefoons met een microfoontje, braille-regels of gelddonaties zijn bijvoorbeeld heel erg welkom) dan kan men gerust contact opnemen met mij of iemand anders van het NCS. Elke schenker wordt op de hoogte gehouden voor wat zijn gift heeft bijgedragen aan het project. Ook gehandicapten hebben recht op goed onderwijs en als wij daarvoor kunnen zorgen, moet zoiets gerealiseerd worden!

Minister

Na het geslaagde bezoek aan het RCPWD en de les aan de computerschool is het tijd om mijn email eens na te kijken en de site aan te vullen. Ik ben het echter beu om de hele tijd met diskettes te werken en op een omslachtige manier mijn berichten te lezen.

Aan het internetcafé vraag ik dan ook of er geen mogelijkheid is om mijn laptop aan te sluiten op hun netwerk. De eigenaar verwijst me door naar zijn technicus, Minister, een heel vriendelijk man die me met plezier verder helpt.

Ik speel al een tijdje met het idee om Mohammed, Habib en Samiwu een meer geavanceerde informaticacursus te geven. Het zou toch zonde zijn om zulk een talent te beperken tot bureautoepassingen. De programmeertaal Java is vrij in trek in Ghana dus ik ben van plan hen daarin te onderrichten. Minister lijkt me ook iemand met voldoende kennis en hij is zeer geïnteresseerd in het voorstel. Dat wordt dus avondonderwijs :-)

Vergadering

Terwijl ik mijn laptop bestanden voor het siteje laat uploaden -die is nog een tijdje bezig en Minister let er op-, vertrek ik naar Sparkles waar we met de andere leerkrachten zullen gaan vergaderen.

Er wordt beslist om de komende maandag en dinsdag examens af te nemen zodat we later op de week met nieuwe leerlingen kunnen beginnen. De leerlingen die slagen zullen een certificaat van onze school krijgen, zij zijn de eerste cursisten en NCS is nog niet bekend maar we hopen de lat hoog genoeg te leggen zodat ons certificaat in de toekomst een zekere kwaliteit zal verzekeren.

De leerlingen die niet slagen worden in een aparte klas gestoken waar hun Engels zal bijgeschaafd worden en waar ze individuele begeleiding krijgen voor het beheersen van de computerprogramma's. Het foutloos schrijven in het Engels is een enorm probleem door het te kort aan onderwijs dat de meeste van onze studenten gehad hebben.

Bidsprinkhaan

Thuisgekomen ben ik heel moe, het is al vrij laat voor de gemiddelde Afrikaan (negen uur door) en ook ik voel het aan mijn botten. Ik wil snel een bucket shower nemen en gaan slapen. In het badkamertje is er iemand mij echter al aan het opwachten.

De glurende bidsprinkhaan
De glurende bidsprinkhaan

Nog nooit had ik een bidsprinkhaan in levende lijve gezien en ik verschiet me rot: dat beest is zo groot als mijn hand! Ik weet echt niet hoe ik het insect moet verjagen, straks bijt het :-S Met mijn vlakke hand sla ik naast de reus zodat deze opschrikt en richting deur springt. Zodoende jaag ik de nieuwsgierigaard buiten.

Ijs in Afrika

Het is me gelukt, ik ben er in geslaagd ijs te creëren in Afrika. Ik had enkel hulp nodig van een overijverige frigo. Zucht, verschillende van mijn waterzakjes zijn verijst en nu versta ik waarom het onderaan de koelkast soms zo nat is: die plastieke zakjes zijn natuurlijk niet vriesbestending en barsten gewoon open onder de druk.

Ik probeer de hopeloze gevallen te sorteren en neem me voor voortaan voorzichtiger te zijn. De klompen ijs bestaande uit proper water verzamel ik in de tas waaruit ik 's morgens thee drink en laat ze daar smelten, dan gaat dat ten minste niet verloren.

Donderdag 18 november 2004

Alex

Vandaag worden we pas om half één op de school verwacht, in de voormiddag geven Dominique en Sander les. Ik blijf dus wat langer liggen en sta pas op om negen uur (shame on me). 's Morgens blijkt mijn brood echter op te zijn en Gafaru valt nergens te bespeuren. Mama Nafisa biedt me wat van de rijst aan die zij aan het eten is, maar dat lijkt me niets op een nuchtere maag.

Er zit dus niets anders op dan zelf op pad te gaan. Bij Habib en Samiwu thuis hebben ze een broodbakkerij, komt dat even goed uit. Als ik van een brood wil kopen, nochtans hun enige bron van inkomsten, wordt mijn geld geweigerd en krijg ik het zo in mijn handen gestopt. In de woonkamer, waar ook Eef zit, drinken we gezellig thee. Koffie wordt niet echt gedronken door Ghanezen dus doe ik niet moeilijk.

Opeens komt er iemand binnen en Eef vliegt meteen recht om de man te omarmen. Het blijkt Alex te zijn, de voormalige financiële coördinator van NCS. Hij was echter gestopt om zijn studies in Accra verder te kunnen zetten. Eén van de beste redenen als je het mij vraagt :-)

Alex blijkt een buur van mij te zijn, hij woont in huis CH29 en ik in CH30. Eef vertelt me dat Alex altijd 's morgens vroeg (rond 6 uur al) bij hem op bezoek kwam om gewoon te babbelen voor hij naar zijn werk vertrok. Ik moet al slikken, maar Alex verzekert me dat dat niet het geval meer zal zijn aangezien hij enkel een weekendje thuis verblijft om daarna weer terug te gaan naar Accra.

De binnenweg

Eef vertrekt met de brommer naar de school en Samiwu en ik zijn met de fiets. Samiwu belooft me een binnenweg te wijzen en leidt me langs verschillende dirt roads. We komen aan de rand van een bos en hij vertelt me dat de weg daardoor nog korter is, maar dat hij liever nu terug op de geasfalteerde weg gaat. Hij zegt ook dat één van de vorige vrijwilligsters, Anke, enorm van die weg door het bos houdt. Dat wekt natuurlijk mijn nieuwsgierigheid en ik doe hem beloven om me morgen daar de weg te tonen.

We moeten bij een stroom oversteken. Het is enorm vies water, waarschijnlijk riool- of afvalwater waar God weet wat ingegooid wordt. Natuurlijk heb ik prijs als ik mijn voet verkeerd zet en mijn sandaal absorbeert een heerlijke slok zwarte brij. Mijn voet voelt enorm kleverig aan.

Samiwu verontschuldigt zich duizendmaal, maar het is natuurlijk mijn eigen schuld. Iets verderop is de houtmarkt en daar vragen we wat water om mijn voeten te wassen. Die mannen moeten heel smakelijk lachen met de onhandige s'lminga maar ik ben toch blij dat ik de viezigheid van me afkrijg.

De landlord

Mohammed en Eef zijn naar de landlord, de eigenaar van ons lokaal, geweest om de huur van een nieuw leslokaal te regelen. De landlord wou echter de huur omhoog drijven maar daar heeft hij samen met Eef hard over moeten onderhandelen. Gelukkig gaat dat toch niet door en krijgen we het lokaal zonder extra kosten.

Het is Dominique zijn taak om een begroting op te stellen want de aanwinst moet natuurlijk geverfd worden en voorzien worden van tafels en stoelen, een bord, ... Nieuwe computers zijn al onderweg van Nederland naar Ghana.

Eef en Dominique
Eef en Dominique

In het nieuwe lokaal zal vooral Maria aan het werk gaan. Zij landt volgende week en zal zich vooral bezighouden met de inhaallessen Engels de individuele begeleiding voor de leerlingen die achterop geraakt zijn of het examen niet gehaald hebben.

Mortal Kombat

Aan de straatkant, dicht bij mijn huis, draaien ze films. Ik heb nog geen idee hoe ik me dat moet voorstellen, dus ik heb zin om vanavond een kijkje te gaan nemen. Ik nodig mijn huisgenoten uit en de buurvrouwen Gifti en Belu. Uiteindelijk gaat enkel mijn broer Banama met de buurvrouwen en mij mee. Banama vindt het geweldig dat ik uit België komt, want dan kan hij met mij zijn Frans oefenen en daarom babbelen wij enkel Frans onder elkaar. Iedere avond hebben wij hetzelfde bonsoir-ritueeltje.

De inkom is slechts 500 cedis per persoon, nog geen 5 eurocent (in your face Kinepolis), dus ik betaal voor ons vieren samen. Voor die prijs moet je wel genoegen nemen met een plaats op een houten bank in de open lucht en een tv in de plaats van een projector met doek. De "bioscoopzaal" is eigenlijk gewoon het binnenkoertje van een compound dat voor de gelegenheid vol staat met banken en stoelen.

Als we binnenkomen zit het bijna helemaal vol en de film is al bezig, maar wij vinden nog net een plaatsje. Buiten een pijnlijke kont mag ik echter helemaal niet klagen, het zicht is vrij goed, de mensen vriendelijk en je moet ook niet betalen om naar de WC te gaan :-) Nu weet ik waarom iedereen hier zo een uitgesproken achterwerk heeft, het wordt echt beurs van al die houten banken en ik kan er niet op blijven stilzitten.

De film die gespeeld wordt is Mortal Kombat. Naar het schijnt worden er enkel Gore/Horror- of Macho-bullshit-actie-films vertoond, daar zijn ze hier echt verzot op. Tijdens de film wordt er ook commentaar geroepen, bij spannende momenten krijg je een echt poppenkasteffect: "Pas op!", "achter je!", ... en er wordt gretig naar je arm gegrepen als je buur verschiet. Geen aanrader dus voor de Shakespeare-liefhebbers, maar ik had het best naar mijn zin :-)

Vrijdag 19 november 2004

Het bos

Zoals beloofd neemt Samiwu me vandaag mee door het bos. Het is inderdaad prachtig, we worden vergezeld door verschillende kleurrijke vogels en alles is er mooi groen, maar ik heb spijt dat ik een korte broek aan heb: door de begroeiing kun je het pad haast niet meer zien en ik vertrouw het niet dat allerlei voor mij onbekende planten hun bladeren langs mijn benen strijken. Samiwu zegt dat ik me nergens zorgen om moet maken, maar straks zal ik toch kijken of ik nergens geneteld of iets teek-achtigs opgelopen ben.

Twee keer moeten we een stroompje oversteken: we nemen dan de fiets in de hand en lopen over kasseien in het water. Ik denk aan het vuile water van gisteren en ben extra voorzichtig. Er zijn verschillende open plekken waar mensen uitrusten of een spelletje Ludu spelen.

Samiwu vertelt me dat hij onderweg ooit een dier was tegengekomen dat hij nog nooit gezien had. Het was niet zo groot, een dertig centimeter lang, maar zag er uit als een kleine versie van een krokodil. Het vluchtte meteen de planten in toen het de fiets opmerkte, dus Samiwu was er met de schrik van afgekomen.

Voor me doemt een hoop zand van bijna twee meter hoog op: mierenhopen. Die kolonies moeten hier reusachtig groot zijn. Ik rijd er met een wijde boog omheen.

Twee oude mannen op een motor

Als we aan komen bij de school, is de moskee aan het roepen. Het voorportaal van onze school wordt door Albertina -één van onze leerlingen- meteen schoongeveegd, dan kunnen mensen onder ons afdak komen bidden want de zon staat al hoog.

Twee oude mannen op een motor stoppen voor de deur, groeten mij en leggen een matje om te gaan bidden. Na het gebed stappen ze op mij af, schudden mijn hand en beginnen een praatje met me te maken. Ze vragen of ik hen niet mee naar mijn land kan brengen. Gelukkig kan ik me er met een grapje van afmaken: "I don't have an airplane".

Emailles

Na de les komt een leerling, Tahiru, aan me vragen of ik hem niet kan leren hoe je emailt. Ik leg hem uit dat we geen internetverbinding in de school hebben dus dat dat heel moeilijk is om aan te leren. Maar hij blijft volhouden en ik beslis om hem vanavond met mij mee te nemen naar het internetcafé. Een andere leerling, Rahaman, wilt ook mee.

In het internetcafé krijgen we wel wat bekijks, maar ik probeer hen rustig stap voor stap uit te leggen. De meeste mensen in Ghana gebruiken Yahoo, dus ik leg hen uit hoe je stap voor stap een account aanmaakt en je mails leest en verstuurt. Ze zijn er eigenlijk vrij snel mee weg en om te testen laat ik hen nu zelf een account aanmaken en wat mails naar elkaar versturen en beantwoorden.

Zaterdag 20 november 2004

Anias' stenen

Als ik 's morgens bij Gafaru aan het ontbijten ben, krijgen we Anias op bezoek. Gisteravond lagen er twee stenen op een bank buiten het huis, dat wou zeggen dat Anias was langsgekomen, maar dat er niemand was. Als dat gebeurt legt hij een steen op de bank en als er nog iemand bij hem is, legt hij er een extra steen bij.

Gafaru haalt een extra brood en een blikje sardines voor Anias en hem. Als ze mij ook een sardine aanbieden, weiger ik beleefd en leg ze uit dat ik echt geen visliefhebber ben.

De bereiding van TZ

Op de binnenkoer liggen twee matten op de grond met een meelachtig, wit poeder er op. Als ik buitenkom, word ik er bijna door verblindt. Aan Gafaru vraag ik waar het voor dient en hij vertelt me dat het gebruikt wordt voor de bereiding van TZ. Ik neem aan dat het gemalen maïs is dat gemengd wordt met water.

Bereiding van TZ
Bereiding van TZ (voor)

TZ and soup
TZ and soup (na)

Fundraising

Als ik bij Eef op bezoek kom, vraagt hij me hoe laat ik naar de fundraising ga. Ik was helemaal vergeten dat er vanavond een feestje is bij Patiences bar ten voordele van een organisatie die zich ontfermt over Kayayo: meisjes uit het arme noorden die naar Accra trekken in de hoop een beter leven te krijgen. Deze meisjes eindigen meestal als waterdragers of in de prostitutie. Ik ga meteen thuis vertellen dat ik niet blijf eten die avond.

Patiences bar zit al vrij vol als we aankomen. Het avondje wordt opgeluisterd door traditionele dans en muziek door mensen van het cultureel centrum. Jaleel doet mee met de jambee-spelers en Awel is een uitbundige kerel die samen met drie meisjes voor het gedans zorgt.

Awels dansgroepje 1Awels dansgroepje 2
Awels dansgroepje

Het tafellaken

We maken het gelukkig niet te laat, want het is nog een heel eindje fietsen naar huis. Bij Eef thuis blijven we nog lang napraten en het is toch al rap tien uur door. Ik haast me naar huis uit schrik dat de deur gesloten is, maar gelukkig is dat niet het geval.

In mijn kamer heeft Gafaru een plastiek tafellaken gelegd. Het is zeker 6 vierkante meter groot, maar mijn tafeltje is maar 50 op 30 centimeter. Het is natuurlijk goed bedoeld, maar trekt eerlijk gezegd nergens op :-)

Zondag 21 november 2004

Geen douche

Zondagmorgen is er wel stromend water, maar als ik in het badkamertje sta, merk ik dat er niet genoeg druk is om de douche te gebruiken. Er is wel een kraantje 30 cm van de grond en ik gebruik dat dan. Mijn oude turnleraar zou trots op me zijn en ik was me helemaal op de tonen van Celine Dion die door de buurt schallen.

De University of Development Studies

Om half negen haast ik me naar Nyohini. Daar heb ik met Baako afgesproken om samen de Agriculture campus van de University of Development Studies (UDS) te bezoeken in Nyankpala. Voor mij is het natuurlijk logischer om de Applied Science campus in Navrongo te bezoeken, maar de mensen van Agriculture ken ik al van de viering tijdens mijn eerste zondag in Tamale.

Rond tien uur komen we aan. Kingsford herkent me en komt me tegemoet. Hij vertelt me dat ik te laat ben voor de viering, maar dat er nog The Last Meal voor me is. Ik leg hem uit dat ik vandaag niet voor de viering kom, maar om de universiteit te bezoeken en of zij me willen rondleiden.

Uit beleefdheid ga ik toch het leslokaal binnen waar de viering doorgaat. Baako is moslim en wacht buiten op me. Binnen word ik naar voren geroepen om naar de communie te gaan. Ze vragen me eerst voor de zekerheid of ik toch gedoopt ben. Daarna moet ik bidden en ik vraag of ik het in mijn eigen taal mag doen. Dat is geen enkel probleem en na het Onze Vader krijg ik een stukje deeg. Voor de wijn moet ik opnieuw bidden en iedereen zegt samen mij mij "Amen".

In een klein groepje worden Baako en ik rondgeleid. Kingsford vertelt me dat de campus nog maar sinds elf jaar de titel "universiteit" heeft gekregen. Het is dus nog zeer jong en veel is nog onder constructie (in the process zoals dat hier heet :-)), zoals verschillende studentenhuizen en een aula voor 500 man. Elf jaar geleden was de campus nog een College en de huidige leslokalen zijn dezelfde klassen als toen. 's Zondags worden die lokalen gebruikt voor vieringen van de verschillende kerken.

Eén van de gebouwen van het UDS
Eén van de gebouwen van het UDS

De aula onder constructie
De aula onder constructie

Er is een algemene bibliotheek met studiegelegenheid voor 100 mensen. De studie begint met een algemene opleiding in biologie, wiskunde, ... van drie jaar. Daarna moeten ze een specialisatie kiezen: bosbouw, natural resources, economie, ... Op het einde van hun loopbaan hebben de meeste studenten om en bij de 57 vakken gehad.

In tegenstelling tot de meeste Ghanese universiteiten (die het semestersysteem hanteren), deelt UDS het jaar op in trimesters: van september tot december, van januari tot april en van mei tot juli. Dit jaar begint het tweede trimester op 15 januari. Elk jaar worden tot april de theoretische vakken toegelicht en het derde trimester krijgen de studenten een praktijkopdracht waarvoor ze (al dan niet in samenwerking met bedrijven) onderzoek moeten doen.

Aan de universiteit is ook een wetenschapscentrum gebonden. Het richt zich op onderzoek naar het zo vruchtbaar mogelijk gebruik van de savanne-grond. Het centrum is bekend in heel West-Afrika.

Nu gaan we naar de studentenhuizen kijken. Deze zijn nog grotendeels in aanbouw, maar zijn toch al behuisd. We mogen binnen een kijkje nemen en sommige studenten nodigen me uit om hun kamer te bezoeken. Elke kamer heeft een veranda waar er gekookt en gewassen kan worden en men slaapt er met drie mensen, jongens en meisjes apart uiteraard. Eén van de huizen zal vijf verdiepingen hoog worden en elk verdiep heeft een veertigtal kamers. Dat geeft dus 600 studenten in één huis.

Een studentenhuis in de aanbouwDe balkonnen met drogend wasgoed
Een studentenhuis in de aanbouw

We wandelen over een zandpaadje (het doet me denken aan de wegjes tussen de duinen thuis) en komen aan bij een prachtig gebouw. Dit is een studenthuis dat helemaal af is, compleet met parking, eigen watertanks, ... Ik val bijna achterover want het is toch zeer luxueus. Hier heeft men een douche per drie kamers en in iedere kamer wonen vier studenten. Er is altijd stromend water dankzij de waterreservoirs die wekelijks aangevuld worden door een tankwagen. Studeren aan de UDS is in kostprijs dan ook opgelopen tot 2 miljoen cedis (een 200 euro) per jaar.

Een afgewerkt studentenhuis
Een afgewerkt studentenhuis

Dat besluit zo wat de rondleiding. Ik dank mijn gidsen en hoop dat Baako, die ontzettend stil is geweest, er iets aan gehad heeft. Nu is het wachten op een taxi die ons terug naar de stad kan brengen.

We gaan op een bankje zitten en Kingsford zorgt voor minerals (frisdranken) want het is toch best weer warm. Er wordt over politiek gebabbeld, de verkiezingen komen eraan, en veel vragen gaan ook over het (studenten)leven in België. Voor de gelegenheid heb ik een sticker met het symbool van mijn studentenhome meegenomen en geef het aan hen uit dank.

Als we terug in Nyohini aankomen, lijkt Baako toch zeer tevreden van de trip. We zijn enkel geschrokken van de kostprijs, dat gaat hij nooit kunnen betalen vrees ik en een studiebeurs krijgen is heel moeilijk in Ghana. Zonde, want het is best een intelligente jongen die een goede opleiding verdient.

Bij Anja

Het is net de middag voorbij en ik beslis om eens bij Anja op bezoek te gaan om te zien hoe de familie Baah het stelt. Als ik met de fiets aankom, is de familie nog naar de mis en zit Anja net naar huis te bellen. De witte was hangt fier in de zon te drogen en Anja toont me haar vingers die opengeschaafd zijn van het schuren.

Deze namiddag wou ze met haar familie gaan zwemmen en ik word ook uitgenodigd. Ondertussen komt de familie terug van de kerk en we gaan naar binnen. De jongste van het gezelschap, Stella, vraagt of ik ooit al eens Koeli Koeli gegeten heb. Het is een harde deegsliert gemaakt van gemalen pinda's en zout. Josephine koopt voor Anja en mij Koeli Koeli en kwokwo. Dat komt eigenlijk heel goed uit, want ik heb nog niet gegeten :-)

Zwemmen

Ik ga naar huis om mijn zwembroek te halen en vraag of iemand anders van de familie wilt meekomen, maar iedereen is druk bezig. Wanneer ik bij het zwembad aankom, zit iedereen al in het water te ploeteren.

Bismarck in het water
Bismarck in het water

Niemand kan eigenlijk zwemmen, maar ze hebben de grootste lol in het water. Als ik een baantje trek, willen ze meteen van mij weten "hoe ik dat doe". Oh God, ik ben toch geen zwemleraar? Maar na heel wat zagen, geef ik dan toch toe en probeer ze een klein beetje bij te brengen.

Zwemles
Zwemles

We hebben enorm veel plezier, maar ik krijg het echt niet voor elkaar de kinderen drijvende te houden. Laten we het dan toch maar bij wat ploeteren houden :-)

De was is gedaan

Vandaag ben ik nog voor het donker thuis. Ik ben de hele dag bezig geweest en heb geen tijd gehad om mijn was te doen, maar ik heb nog genoeg kleren voor een week, dan doe ik het de volgende zondag wel. Deze morgen heb ik wel gevraagd om mijn beddenlakens en twee broeken van mij te wassen want dat lukt me echt niet met de hand. Nu hangen ze mooi proper gewassen te drogen en ik bedank de familie.

Super Mario

's Avonds komt Zuria aan mij vragen of ze een spelletje mag spelen op mijn computer. Ik start een versie van Super Mario Bros op. Ze vindt het geweldig. Salimatu komt ook kijken.

Het duurt echter een tijdje voor ze doorhebben hoe je er precies mee om kan gaan, maar na een paar pogingen kunnen ze toch over de beestjes heen springen.

Streetism

Terwijl de meisjes het spelletje aan het spelen zijn, ga ik nog even bij Eef op bezoek. Hij laat mij het eindwerk van Habib zien: "Streetism and its effect on the Tamale metropolis". Het is een werk van een dertigtal pagina's waarin verschillende straatkinderen geïnterviewd zijn over hun situatie en hoe ze daarin terecht zijn gekomen.

Paper door Habib
"Streetism and its effect on the Tamale metropolis" door Adam Mohammed Habib

Table: Distribution of Problems encountered by Street Children

problem frequency percentage
Lack of Access to Good Education 4 8 %
Sexual Exploitation 14 28 %
Child Labouring 10 20 %
Lack of Parental Love 13 26 %
Starvation 4 8 %
Child Abuse 5 10 %
Total 50 100 %
Table: Distribution of Causes of Streetism
main cause frequency percentage
Poverty 56 50.91 %
Poor Parenting 23 20.91 %
Ineffective Government Policies 31 28.18 %
Total 110 100.00 %
Bron: "Streetism and its effect on the Tamale metropolis" door Adam Mohammed Habib

Maandag 22 november 2004

Brood bakken

Om negen uur ga ik naar Eef zijn thuis. Mijnheer is nog niet wakker, dus maak ik buiten een praatje met de andere familieleden die op dat moment deeg aan het kneden zijn. Ze hebben een bakkerij thuis en maken elke twee dagen vers brood om te verkopen. Er wordt plaats voor me gemaakt en ik krijg een homp deeg in mijn handen gestopt.

Deeg kneden
Deeg kneden

In het begin wordt er natuurlijk hard gelachen om het feit dat ik niet weet wat ik er precies mee moet aanvangen, maar stap voor stap krijg ik uitleg van de echte experts. Verwacht nu niet dat ik thuis als warme bakker aan de slag ga gaan, maar het was best wel leuk om te leren.

Examens

Vandaag en morgen hebben onze leerlingen examens. Met een aantal theorievragen en drie praktische proeven (een formele brief schrijven, een kleurrijke uitnodiging maken en een solicitatiebrief opstellen) testen we of ze een certificaat van de school kunnen krijgen.

De president

's Middags gaan we bij Sparkles eten. Het is enorm druk op het ceremonieplein achter het cultural center. Dat plein wordt ook Police Parc genoemd omdat daar de barakken van de arm der wet gestationeerd zijn. Desmond en Joe vertellen ons dat de huidige president Ajekum Kufour deze morgen naar Tamale is gekomen en zo meteen op het plein een speech zal houden.

Sinds zijn verkiezing in 2000 is Ajekum Kufour niet meer in Tamale geweest en nu hoopt zijn partij (de NPP) met het bezoek en de straatverlichting in de armere wijken aan populariteit te winnen. Samiwu en ik beslissen een kijkje te gaan nemen.

Ondanks de vele tegenkantingen wil toch iedereen de president zien. Het plein staat dan ook bijna vol. In de menigte raak ik bijna Samiwu kwijt, maar ik ben natuurlijk de enige blanke op het plein dus als ik mijn witte arm omhoogsteek, vindt hij me meteen terug.

In het midden van het plein is een klein podium gebouwd. Het duurt een tijdje, maar eindelijk komt de president aan.

President Ajekum Kufour
President Ajekum Kufour komt aan in Police Parc

Naast mij staat een meisje dat uit karton een olifant heeft gemaakt. De blauwe olifant is het teken van de NPP, de socialistische NDC heeft een paraplu in de partijkleuren (zwart, rood, wit en groen) en de liberale CPP een rode haan. Als ik vraag of ik ook een foto van haar mag maken, houdt ze trots haar olifant omhoog.

NPP-olifant
Het meisje met de zelfgemaakte NPP-olifant

Eerlijk gezegd ben ik niet naar Ghana gekomen om naar politieke speeches te luisteren, dus als ik genoeg foto's heb, ga ik met Samiwu terug naar Sparkles.

's Avonds rijdt de president ook door Nyohini. Nu versta ik dus ook waarom er daar precies straatverlichting gezet werd. Samiwu moet van Eef foto's maken. Sommige mensen hebben namelijk niet graag dat je hen zomaar fotografeert als blanke, ze voelen zich dan gevizeerd in hun armoede. Samiwu is er echter niet met zijn gedachten bij, want wanneer de president dan eindelijk de school voorbijrijdt, vergeet hij de camera en begint hij met het volk mee te zwaaien naar Kufour :-)

Kinderen die langs de weg naar de president komen kijken
Kinderen die langs de weg naar de president komen kijken

Moe, moe, moe

Ik voel me ontzettend moe. De komst van de president had voor wat opwinding gezorgd, maar de rest van de dag was ik best loom. Als ik bij Eef zijn thuis aankom, heb ik zelfs niet de fut om te protesteren als een kleine jongen (ik schat acht jaar) mijn rugzak van mijn schouders neemt en voor mij naar boven draagt. Stel je die spontane behulpzaamheid maar es voor in België.

Wanneer ik tegen Eef klaag dat ik enorm vermoeid ben, stopt hij meteen een thermometer in mijn mond en om te plagen maakt hij een foto van me. Bastard :-) Geen koorts, dus niks aan de hand.

Thuisgekomen spring ik een gat in de lucht (figuurlijk, ben te moe voor fysieke inspanning) als ik merk dat het water nog stroomt. Het valt me op dat ik het belangrijker vind vandaag nog eens te kunnen douchen dan de president gezien te hebben.

Samiwu komt bij me op bezoek als ik aan het eten ben. Ik invite hem, maar hij zegt dat broers elkaar niet hoeven uit te nodigen. Dus we zijn nu brothers geworden, geweldig :-)

Dinsdag 23 november 2004

Lekke band

De volgende morgen ben ik goed uitgeslapen, dus de vermoeidheid is meteen over. Ik merk wel dat de voorste band van mijn fiets lek is, dus dat wordt wandelen. Naast Habib woont er echter een vulcanizer genaamd Osama, dus ik neem mijn tweewieler mee.

De verjaardag van Stella

Vandaag is het de verjaardag van Stella, het jongste zusje van Josephine uit het gastgezin van Anja. In de namiddag neem ik een taxi naar Lamashegu om haar te bezoeken. Als Stella me ziet binnenkomen, loopt het dikkerdje meteen dolgelukkig op me af en springt me in de armen.

"Where's my birthday gift?", vraagt ze opeens. Dorie, had ik niet aan gedacht... Ik herinner me dat ik het mini-spelletje Ludu in mijn rugzak heb zitten. Het is gerepareerd met plakband en mankeert een pion, maar het is beter dan niets, denk ik. Later vertelt Anja me dat ik eigenlijk de enige was die een cadeautje had en dat Stella er heel blij mee is, dus ik moet me nergens zorgen om maken.

Ik wou ook mijnheer Baah, de familievader, spreken, maar die is niet thuis. Hij werkt als leraar voor Tamale Polytechnic en heeft me voorgesteld om ook les te geven aan zijn school. Spijtig genoeg ga ik hem moeten teleurstellen, want anders heb ik helemaal geen ademruimte meer. Ook omdat ik vanavond, naast mijn werk voor NCS, begin met avondlessen te geven.

NDC

Na mijn bezoek in Lamashegu, neem ik een taxi naar Nyohini waar de studenten onder waakzaam oog van Dominique en Eef nog vlijtig examens horen te maken. Vandaag krijgen ze namelijk de laatste opdracht (het schrijven van een solicitatiebrief met CV) en daar tillen we heel zwaar aan.

Wanneer ik aankom is er echter heel wat beroering. Gisteren kwamen de aanhangers van NPP op straat, vandaag is het blijkbaar de beurt aan NDC. Het is meer dan duidelijk dat de oude regeerders veel meer aanhangers hebben in Tamale, gelukkig heb ik de school al bereikt want er is geen doorkomen meer aan. We zitten vast op de NCS. Ik geef Mohammed, die op bezoek was gekomen, mijn camera zodat hij foto's voor me kan maken.

Optocht van NDC-aanhangersOptocht van NDC-aanhangers
Optocht van NDC-aanhangers

We horen een heleboel mensen met drums op de school afkomen. Uit schrik voor plunderaars, sluiten we de deuren, maar doen ze niet op slot omdat er nog leerlingen binnen zitten. Gelukkig hebben we niets te vrezen: voor de school is er een klein stukje braak liggende grond. Daar zetten de drummers zich neer en de mensen beginnen in een kring te dansen. NCS staat bij wijze van spreken in het midden van de belangstelling. Ik stond er bij en ik keek er naar :-)

We zitten vast op de school
We zitten vast op de school

Het dansen lijkt uren door te gaan en het ritme is onvermijdelijk. Ik ben heel blij dat ik het meegemaakt heb, veel interessanter dan de parade van gisteren. Ik heb geen idee hoe lang we daar nog gestaan hebben, maar het is in ieder geval nog licht wanneer de drummers opstaan en vertrekken. De andere leerkrachten en ik houden het ook voor bekeken. Op de klok zie ik dat het toch al half zes is, dus we sluiten de school.

Eerste avondles

Tegen acht uur ga ik naar het huis waar Habib, Samiwu en Eef wonen. De bedoeling is om de "meer gevorderde computergebruiker" een introductie tot programmeren te geven. De leerlingen zijn voorlopig Habib, Samiwu, Mohammed en Minister van het internetcafé.

Mohammed kan vandaag echter niet komen want zijn moeder is ziek en ligt in het hospitaal. Als in Ghana iemand ziek wordt en naar het ziekenhuis moet, wordt er verwacht dat een familielid meegaat. Dat familielid moet dan voor het eten, het wassen en het kleden van de zieke zorgen.

Wat de les betreft, heb ik al een aantal dagen liggen piekeren hoe ik het het beste aanpak. Ik was hier niet op voorbereid, dus ik heb geen lesmateriaal van thuis meegebracht. Mensen kunnen niet spontaan beginnen abstract denken, gewoon omdat ik dat wil. Ik heb gezien dat Habib al eens in aanraking is gekomen met Basic, dus ik neem zo een oefening als voorbeeld.

Het lijkt me zinloos om al meteen een programmeertaal aan te leren, dus ik begin gewoon met wat schematische tekeningen op een krijtbord en probeer hen te laten inzien wat het begin en einde is van een algoritme, wat input en output is, welke gewoon interne berekeningen zijn en waar er een conditie gesteld wordt (voor het principe van een if-test en een while-lus).

Mijn drie leerlingen zijn heel erg enthousiast en werken hard mee. Als Eef me niet zou verteld hebben dat het al tien uur door is, dan zou ik gewoon doorgewerkt hebben.

Edited with gVim Viewable With Any Browser Valid XHTML 1.0! Valid CSS!

last modified on 2013-06-19